Laatst hoorde ik weer een bekend lawaai, steeds dichterbij komen. Iemand van gemeentewerken was bezig, met herrie stoppers op, om het onkruid op een krachtige manier van tussen de stenen uit te verwijderen. Dat zo’n snoeiapparaat op olie werkt is reden nummer 1 om, als we echt naar een duurzame samenleving willen gaan met z’n allen, het ding meteen op een enkeltje richting recycling te sturen. Echter, het laat ook zien hoe ons huidige wankele systeem kijkt naar de natuur. We zien het als iets waar we tegen moeten vechten. Dat groene ‘onkruid’ komt namelijk iedere keer weer terug. En als je de voorbeelden uit het boek ‘de wereld zonder ons‘ leest besef je ineens hoe snel de natuur onze leefomgeving zou overnemen zodra we stoppen met gemeentewerken. Het is dus echt dweilen met de kraan open!
Maar wat als we nou gewoon stoppen met al dat natuur verdelg? Wat als we de boel de boel laten? Wat nou als er onkruid tussen de stenen begint te groeien? Tja, dat is wellicht een enge gedachte, voor de gemeente, maar waarschijnlijk ook voor veel burgers die bij het eerste onkruid onraad al meteen klaarstaan met gifspuitjes in hun rectilineair afgebakende betonnen tuintjes. Maar hoe solide deze vastgeroeste ideeën en systemen ook lijken, ook zij zullen veranderen. Want dat is de simpele waarheid die de natuur, de realiteit, ons leert: alles verandert constant.
Dus als we het toch over burgerparticipatie hebben, wat nou als gemeentes gewoon zouden stoppen met tegen de natuur aan te schoppen. Wellicht eerst natuurlijk als experiment, een proef in een wijk waar, zonder de bewoners te informeren, gemeentewerken geen onkruid meer verwijderd. Langzaam zal daar dan het groen tussen de vele spleten in onze antropogene leeflaag tevoorschijn komen. Hoe zullen de bewoners reageren? Zien ze het wel? Worden ze misschien boos, dat de gemeente hun leefomgeving niet onderhoudt? Of beseft men plotseling dat dit hún straat is, waar ze zelf als groep bewoners iets mee kunnen doen? Wellicht besluiten ze om het roer om te gooien. Niet meer tegen de natuur te vechten. Want dat is het oude systeem. Het nieuwe, frisse systeem is er een van ‘met de natuur meedoen’.