“Waarom lijkt het toch alsof mijn leven voor eeuwig is?”, vroeg hij zich steeds af. Hij wist het antwoord eigenlijk al, hetgeen meteen het probleem duidelijk maakte: hij besefte niet echt dat het leven eindig is. “Maar hoe kom ik tot het besef?”, was een vraag die hem al jaren bezig hield. Hij wist er geen antwoord op en in de tussentijd zat er niks anders op dan maar gewoon te leven, van dag tot dag, tot het einde van zijn droom over eeuwigheid.
Hij leefde een waakzaam leven, want elk moment kon hij tot besef komen. Mogelijke inzichten konden overal vandaan komen, hij moest goed opletten. Hij wilde niet het gevaar lopen het cruciale inzicht te missen.
Het viel hem echter zwaar deze waakzaamheid in het dagelijks leven te incorporeren. Hij kende verder niemand die zo naar het leven keek als hij. Zijn vrouw niet, zijn kinderen niet, zijn collega’s niet, zijn familie niet. Hij sprak er ook niet over, misschien was dat het probleem wel.
Maar op een dag vond dan toch eindelijk het besef plaats. Echter niet volgens de manier hoe hij het had verwacht. Het was zijn dochter die aan hem vroeg, “hoe spel je eeuwigheid ook alweer?”
De Grote G says: 