“Pak je jas, doe je deur dicht en loop naar beneden naar de overkant van de straat.” kreeg ik over de telefoon te horen. Er werd iets gemompeld dat ik drie uur ofzo weg zou zijn. Ik volgde de instructies volgzaam op en na een minuutje of vijf bezig te zijn geweest alles af te sluiten liep ik de trap af en stak de straat over. Daar stond de auto al klaar en met z’n drieen reden we vanaf mijn stek weg. Iets later werd de vierde persoon opgehaald. Een vijfde persoon zou wellicht door middel van een rendez vous bij ons terecht komen, maar na een aantal telefoon dan wel sms communicaties werd deze actie afgeblazen. We waren compleet. Naar het noorden reden we, richting Lelystad. Ik zat achterin en wist niet wat het eindpunt was. We stopten bij de dijk tussen Lelystad en Enkhuizen. Honger begon een rol te spelen en we reden de dijk af naar Enkhuizen. Gelukkig was er een Mac aldaar en zodoende vonden we er onze welverdiende opvulling. Na een poging de ballenbak ook voor volwassenen geschikt te maken werd het tijd om weer weg te gaan. Door gingen we, nog noordelijker. Werd het Den Helder? Texel misschien? De afsluitdijk? Zelfs Hamburg kwam ter sprake. De weg nam voor ons de beslissing toen we de afsluitdijk opreden. Geen weg meer terug alvorens deze gepasseerd was. We genoten even van een frisse luchting bij de uitkijktoren en reden door. Het werd uiteindelijk Harlingen waar we ons eindpunt ontwaarden. Bij Cafe ‘t Pypke genoten we van een drankje. De terugreis mocht natuurlijk niet hetzelfde zijn als de heenreis dus reden we via Sneek door de polders langs Lelystad. Weer werd een Mac aangedaan, deze keer speciaal voor de koffie, en voldaan werd ik een paar uur later dan verwacht, om drie uur ‘s nachts om precies te zijn weer thuis gedropt. Of had ik die mompeling verkeerd begrepen? En oh ja, ik had mijn klapstoel weer terug!
De Grote G says: