blog.Jelmer Oosthoek.nl

Herbert was een wat vreemde man, dat vond zijn omgeving maar ook hijzelf. Hij vond namelijk niet dat zijn lichaam bij hem hoorde. Als hij zijn armen bewoog, dan bekeek hij de beweging maar zag het niet als iets van hemzelf. Hij zat als het ware ‘in’ zijn lichaam. Dit was voor Herbert erg moeilijk om mee te leven. Op een dag had hij een idee, hij ging aan een chirurg vragen eens in zijn lichaam te kijken. Zou Herbert in zijn lichaam te vinden zijn? De chirurg lachte hem falikant uit en Herbert voelde zich nog meer van zichzelf verwijderd. Wat moest hij nou met dat lichaam wat hij niet als van hemzelf ervaarde? Het bleef een constante kwelling. Door het praten met de chirurg was Herbert zeer geinteresseerd geraakt in chirurgie en alles wat zich binnen het lichaam afspeelt. Zou hij zijn eigen lichaam kunnen afschudden om tot zichzelf te komen? Herbert besloot een baantje in een ziekenhuis te zoeken zodat hij toegang kreeg tot het benodigde materieel. Op een avond na het werken voerde Herbert zijn plan uit en maakte een operatiekamer in orde. De spiegels, de lichten, de messen, de boor, alles lag klaar. Hij deed de deur op slot en begon zijn werk. Een paar dagen daarvoor had hij zich volledig kaal geschoren zodat hij nu overal goed bij kon. Hij begon met een spuit en na wat snijwerk kwam de schedel bloot te liggen. Hij nam de boor ter hande en begon door het schedeldak te boren. Na een aantal gaatjes brak Herbert het schedeldak weg en keek in de spiegel. Waar ben ik schreeuwde hij het uit, bij het zien van de ontsloten grijze hersenmassa. Uit woede begon hij in de massa te prakken en eindelijk, eindelijk was Herbert van zijn lichaam verlost…