blog.Jelmer Oosthoek.nl

Hij zat er doorheen. En hij liet het merken ook. Iedereen om hem heen kreeg ineens te maken met een andere Hans. De andere Hans was kort geleden, iets wat de vorige Hans op humoristische wijze in seconden zou hebben uitgedrukt, ontstaan. De vorige Hans en de andere Hans hadden veel gemeen maar verschilden op twee belangrijk punten: de andere Hans wist niks van de vorige Hans én de andere Hans was boos.

Het was allemaal gebeurd in de loop van een seconde, een bloedpropje van minuscuul formaat had zich tegen een bloedvat binnen de hersens van Hans genesteld. Er ontstond een blokkade en Hans, die daarvoor nog vriendschappelijk gepoogd had een gesprek met collega’s op gang te houden, viel flauw. Zijn hoofd raakte de grond en zijn collega’s stonden er verbaast omheen. Het duurde een aantal seconden voordat één van hen inzag dat er iets verkeerds aan de hand was met Hans en zodoende checkte deze collega of Hans nog ademde. Dit bleek het geval te zijn en mede door de aanraking werd Hans weer wakker.

Hij keek zijn collega’s allereerst één voor één met verbazing aan. Net daarvoor was Hans nog een goedlachse vrolijke kerel geweest waar betreffende zijn persoon geen vuiltje aan de lucht scheen te zijn. Echter nu keek hij heel anders naar de wereld en alhoewel het bij hemzelf een gevoel van verbazing opleverde kon hij zich zijn vorige gemoedstoestand niet meer herinneren, het was alsof hij zich altijd zo had gevoeld, deze irritatie. Toch was er wel deze reflex van zijn lichaam of onderbewuste: de verbazing. Er zat toch wat scheef.

Maar wat voelde hij dan precies? Nou, hij zat er doorheen, het was opeens allemaal teveel geworden. De scheiding die hij 2 jaar geleden had meegemaakt, de dood van zijn broer, het maar niet volwassen worden van zijn oudste zoon en natuurlijk niet te vergeten zijn eigen gevoel van mislukking vanwege het maar niet bereiken van datgene wat hij 20 jaar geleden wilde worden: zelfstandig ondernemer. Dit alles knalde in één klap in zijn bewustzijn en hij wist niet hoe hij er mee om moest gaan. Dit resulteerde in boosheid en omdat boosheid meestal naar buiten toe richting een ander mens gericht is werd hij in een klap erg boos op zijn collega’s. Dit alles speelde zich de paar seconden na het flauwvallen af en zijn collega’s zagen de altijd zo vrolijke Hans plotseling veranderen in een geïrriteerd en licht ontvlambaar mens. Het was allemaal van zijn gezicht af te lezen.

Hans stond op en reageerde intens geïrriteerd op de vele vragen van collega’s of hij zich wel OK voelde: “moeten we niet een doctor bellen?” en “ga even rustig zitten Hans, je hebt een aardige klap gehad”. Hij vluchtte weg van alle starende blikken en liep de toilet in. Daar keek hij in de spiegel en zag een zeer kwaad maar ook angstig kijkend gezicht. Wie was dat? Hij wist dat hij Hans heette, ook besefte hij dat hij net flauwgevallen was. Maar het besef van dit laatste was niet super krachtig, hij was heel erg verdwaast.

Op dat moment werd er op de toiletdeur geklopt en vroeg een vrouwenstem of hij OK was. Het was Lotte, waar hij heimelijk verliefd op was. Waarschijnlijk wisten ze het van elkaar maar ze hadden nooit echt toenadering gezocht. Dit besef irriteerde hem en hij antwoordde bits terug dat er niks aan de hand was en dat hij met rust gelaten wilde worden. Ze droop af zonder te antwoorden. Hans keek weer in de spiegel en zag het gezicht, wat voorheen heel herkenbaar was, plotseling veranderen in een vreemdeling. Dit beangstigde hem en hij deinsde achteruit. Wie is dit dacht hij. De gedachten vlamden in zijn hoofd, hij was een vreemde voor zichzelf. Maar toch, al die geïrriteerdheid omtrent de vele rot ervaringen die de laatste jaren zijn leven bepaalden, dat voelde juist weer vertrouwd aan. Het was alsof hij iedere keer maar een fractie van een seconde besefte dat er iets niet normaal was, maar dat was te kort om in zijn bewustzijn terecht te komen.

Hij liet de boosheid zijn gang gaan en bleef in de spiegel kijken. Hij werd er langzaam steeds rustiger van maar besefte dat het zo terug kon komen. Hij was er nog niet vanaf. Maar waarom zou hij er vanaf moeten komen? Dit was toch zoals hij altijd was geweest? Er was toch niks anders nu, behalve het feit dat hij flauwgevallen was. Toch voelde er iets verkeerds aan, maar hij kon het niet pinpointen. Wellicht was het een goed idee om toch maar met één van zijn collega’s te praten maar hij had echt het gevoel dat als hij nu een ander mens zag dat hij spontaan weer heel boos zou worden. Maar hoe had hij het dan met mensen uitgehouden als hij al die tijd last had gehad van deze reactie? Er stonden allemaal collega’s om hem heen toen hij opstond na het flauwvallen. Hoe had hij dat uitgehouden? Nu kon hij het zich niet voorstellen, hij zou meteen weggevlucht zijn want als hij was blijven staan dan had hij niet kunnen voorspellen wat er was gebeurd.

Hij had net na het flauwvallen echt heel krachtig het gevoel gehad dat hij zichzelf zou verliezen, en daarom was hij boos geworden en weggevlucht richting de toilet. Moest hij nu de hele dag in de toilet blijven? Hij moest toch een keer naar buiten. Wellicht was het een goed idee om toch maar de dokter te bellen. Of wellicht werd dat op dit moment al voor hem gedaan. Ja, dit was echt heel vreemd, er moest iets gebeurd zijn met hem door die flauwval partij, want hoe kon hij in hemelsnaam met mensen omgaan als hij er zo krachtig op reageerde. Hij kwam zodoende ineens tot de conclusie dat er een verandering had opgetreden tijdens het flauwvallen. De andere Hans accepteerde dan ook op dat moment spontaan dat er een vorige Hans was geweest. Wie die vorige Hans was geweest was hem niet helemaal duidelijk, maar deze Hans was in ieder geval in staat geweest tot communicatie met mensen. En dit was iets wat de andere Hans niet meer leek te kunnen.

Het besef dat hij weer mensen om zich heen moest gaan dulden maakte hem steeds banger. Zou hij kunnen doorslaan of had hij een ingebouwd beschermingsmechanisme? Hij wist niet meer wie hij was. Ja OK, wel gewoon de feiten, maar niet meer waar hij stond. Wat waren zijn principes, zijn idealen, zijn toekomstdromen? Waar stond hij in het leven? De feiten omtrent zijn leven maakten hem ineens intens verdrietig. Hij had veel meegemaakt de laatste jaren en nu stond hij er alleen voor. Hij besefte dat hij alles alleen had willen doen en dat hij andere mensen niet toeliet in zijn leven. Hij moest het zelf kunnen oplossen en dit lukte maar niet. Hij bleef ronddraaien in problemen omdat hij er midden in zat en er geen afstand van kon nemen. Hij kon het niet uiten en loslaten. In de tussentijd had hij een masker opgebouwd. Deze gedachte vulde in één klap de daarnet nog vergeten persoonlijkheid van de vorige Hans in. Hij wist nu wie hij was geweest.

Het was een vrolijk masker geweest. Een masker om zichzelf en zijn omgeving voor de gek te houden: “Nee, met Hans is alles OK, Hans is altijd OK. Ja, hij had een paar klote dingen meegemaakt maar hij schijnt er goed vanaf te zijn gekomen. Hij heeft er waarschijnlijk mee leren omgaan”. Hij was zich de laatste jaren zeer bewust geweest dat zijn omgeving dit soort gedachten had. Maar hij had net gedaan alsof zijn neus bloedde. Hij had zich al die tijd verstopt. Hij werd zich ineens weer bewust van zijn verdriet en hij keek weer in de spiegel. De ogen van het gezicht in de spiegel werden vochtig en een traan druppelde uit zijn linker oog langs zijn neus en op zijn lippen. Zijn tong proefde de traan, deze was zout. Het verdriet maakte meer los en hij voelde ineens dat zijn lichaam ontspande. Hij werd zich ineens bewust hoe gespannen hij altijd was. Was hij altijd zo gespannen geweest? Op de uitkijk voor emotioneel gevaar? Voorzichtig en gestrest? Hoe dan ook, het was nu over en hij voelde zich ineens echt goed. Het gezicht in de spiegel ontspande en hij werd zichzelf weer gewaar.

Na nog een kwartier te hebben lopen staren in de spiegel, een kwartier waar verbazing, verdriet, blijheid, angst en boosheid werden afgewisseld werd er weer op de deur geklopt. Hij dacht dat hij wel weer geïrriteerd zou zijn maar dit bleek niet het geval te zijn. Hij was er erg door verbaasd en dit uitte hij door te lachen en de deur te openen. Lotte stond voor de deur. Ze had haar hand nog in de klop houding en keek verbaast in zijn richting. Hij werd plotseling overspoeld door liefde voor haar wat tot gevolg had dat hij haar vastpakte en haar een stevige zoen op haar lippen gaf. Hij nam weer afstand en ze keken elkaar vol verbazing aan. “Maar Hans”, zei ze, “waar was dat voor nodig?”. Haar gezichtsuitdrukking veranderde van verbazing in blijheid en er ontstond een grote glimlach. Hans zei dat hij dit al een hele tijd had willen doen. Ze vroeg hoe hij zich verder voelde en hij zei dat het nu weer OK met hem was. Hij liep met haar mee naar de bedrijfskantine waar hij flauw was gevallen. Daar stonden al zijn collega’s te praten en toen ze hem en Lotte zagen draaiden ze zich allemaal tegelijkertijd om. Hij stond in het middelpunt van de belangstelling en op één of andere manier maakte dat nu niks meer uit. Hij meldde dat hij OK was en hij beloofde naar de dokter te gaan. Hij nam de rest van de dag vrij.

Hans had dit uur, hetgeen maar een kort deel van zijn leven betrof, heel veel geleerd. Het flauwvallen had iets losgebroken, iets wat vast had gezeten in zijn hoofd. Hij kwam er later na onderzoek achter dat het een bloedprop was geweest die dit alles veroorzaakt had. Uiteindelijk was het een onschuldige gebeurtenis geweest maar het had echt heel slecht af kunnen lopen. Ook deze realisatie had een positief effect op Hans. De psycholoog waar hij nadien eens per week mee sprak verklaarde Hans’ verandering heel simpel. Hij dacht dat Hans kortstondig een bewustzijn onderbreking had doorgemaakt. Dit betrof een bewuste, en niet zoals bij slaap een onbewuste onderbreking. Indien het bewustzijn kortstondig wordt onderbroken komt deze in een chaos terecht en moet er nieuwe orde worden gevonden. Bij Hans kwamen niet afgehandelde zaken spontaan in zijn voorhoofd. Hans zelf vond deze uitleg te veel van het goede. Hij zat lekker in zijn vel en meer had hij niet nodig. Het mooiste van alles was zijn relatie met Lotte. Het was er dan toch van gekomen.