blog.Jelmer Oosthoek.nl

Wij moeten groeien, ons ontwikkelen, ons ontplooien. Dat is iets wat wij (westerse) mensen vanaf de geboorte ingeprent krijgen. Jezelf ontwikkelen, al je talenten ontplooien. Verbeteren, vermeerderen, groter, sterker. Maar hoe belangrijk is dit nu eigenlijk voor je plezier in deze belevenis? Want ‘moeten’, ja, dat werkt nogal averechts. Indien iets ‘moet’ binnen de leefomgeving van mijzelf dan is er een druk en zal ik me ertegen verzetten. Het kan een interne dan wel externe drukfactor zijn. Wellicht is mijn reactie vooral veroorzaakt door een hang naar een gevoel van vrijheid…

Maar goed, kan je soms ook het omgedraaide meemaken? Krimpen, weer terug wikkelen, terug plooien? Want tja, waar groei is is krimp. Indien je je focussed op groei en daar al je levensvreugde uithaalt, hoe zit het dan met de immer in de toekomst luikende krimp? Je zult gaan krimpen…toch? Persoonlijke krimp. Lekker lui zijn, flikker toch op met die groei. Waarom zou je? Wat wil je ermee bereiken. Mmm, wat zit ik toch te ouwehoeren, alsof ik niet wil groeien. Mmm, wil ik groeien? Mmm, groeien zonder druk, ik zou graag beter worden met zingen en trompet, maar door teveel het goed willen kunnen kun je ook niet echt genieten van het doen op het moment dat je het doet. Het zijn incrementjes, kleine stapjes. Slowly slowly catch the monkey…

Wellicht gaat groei vanzelf indien je iets doet wat je leuk vind, want als je het vaak doet wordt je er beter in. Maar je hoeft niet alles te doen waar je talent voor hebt lijkt me, sommige dingen kun je gewoon lekker laten krimpen. Bij mij? Tekenen misschien, als ik meer had geoefend had ik wellicht kunnen tekenen nu. Wellicht ook niet, who knows…