blog.Jelmer Oosthoek.nl

Bezie de witte baviaan. Hij loopt rondjes, kijk, daar! De witte baviaan heeft grote rode billen. Zo wit is hij dus eigenlijk ook weer niet. Hij doet zich op dit moment te goed aan een banaan. Hij laat zijn tanden zien, ja de witte baviaan eet veel bananen. Het is zijn lievelingskostje. Zijn witbehaarde voeten bestaan uit 5 tenen. Die tenen voelen op dit moment het groene gras. Het twinkelt, en dat gevoel vind hij heerlijk. Jazeker, de witte baviaan is een gelukkig wezen. Zo gelukkig als maar beschreven kan worden. De witte baviaan is wit, zoals je kunt lezen, doch hij is geen albino. Hij heeft een mooie witte vacht en alle andere bavianen zijn jaloers; de witte baviaan valt op, hij is de natuurlijke leider. Doch toch heeft hij het leidersschap nooit naar zich toe getrokken. Hij heeft wel wat beters te doen; bananen eten en met zijn voeten door het gras woelen. Zo leeft hij dag op dag en hij geniet. De andere bavianen hebben het erg moeilijk zo te zien. Ook door de ogen van de witte baviaan. Deze aanschouwt alles, gedetacheerd. Op dit moment is er net een nieuwe leider opgestaan. Er was een groot gevecht waar vele mannetjes bij betrokken waren. De vrouwtjes zaten de mannetjes op te jutten. De witte baviaan stond erbij en keek ernaar. Hij voelde het gras tussen zijn tenen. De nieuwe leider die uit het gevecht oprees keek nederig naar de witte baviaan. Deze keek vriendelijk terug en at nog een banaan. Hij genoot, van het gras. Nee, leiderschap was te veel gedoe, hij had het ooit gecontempleerd, maar had besloten niet te handelen, maar gewoon te genieten van het gras. Daar zat hij dus nu, of hij liep wat rond, onze witte baviaan. Was hij wijs, of gewoon lui? Niet meedoen met de sociale norm. Het wekte wel jaloersie op, maar de andere bavianen hadden op een of andere manier zoveel respect voor hem dat er nog nooit wat was gebeurd. Hij besefte dat dit mooie leventje op een dag zou kunnen gaan veranderen. Een of andere jonge ambitieuze baviaan, die een gevecht wilde afdwingen. Ach, ook die dag zou hij bananen eten en met zijn voeten door het gras strijken. Ook nu voelde hij het gras, hij voelde zich compleet. Nog maar een banaan.