blog.Jelmer Oosthoek.nl

Uhm, ik bedacht me net waarom post ik niet weer eens wat letterlijks, na al die videoterie. Zodoende, alhier begint een stuk tekst. Het zal dienen als een greep in het allerdaagse rond mij. Een greep duidt op grip, wat mij weer doet denken aan begrip. Of ik enig begrip tentoonstel voor het allerdaagse, dan wel of ik grip heb op het allerdaagse gaat bezijdens de mogelijkheden die ik binnen deze woorden(uit)wisseling tot stand kan brengen. Wat valt u nou op aan deze woorden, als u al in staat bent geweest tot HIER te komen met uw leesvaardigheid? Wat mij in ieder geval steeds weer opvalt is het feit dat ik behoefte schijn te hebben mij op een bepaalde manier uit te drukken. Ik zoek, de hele tijd, naar speciale woorden en woord(re)combinaties. Er vallen me steeds weer interessante combinaties op. Zo zag ik gister dat de woordopeenvolgingen ‘vooruitzicht’ en ‘voorruit zicht’ maar een klein beetje verschillen. Toch is de betekenis van beider anders, ook al is er wel een zekere overeenkomst te ontdekken natuurlijk, echter de een is een temporaal gegeven, de ander spatiaal. Hoe kan het toch dat taal zo vol met dit soort gekkigheden zit? Of zit het in ons hoofd, omdat het ons opvalt? Hoe het ook zei, het bestaat en daar maak ik dankbarend gebruik van. Woorden zijn puzzelstukjes die in een opeenvolgingscontext (lees: zin) kunnen leiden tot herkenningen in onze breinen. Wat kunnen wij toch schaven aan zinnen voordat het geheel ‘af’ lijkt te zijn. Woorden wegen, dat is iets waar ik als wetenschapper veel over heb geleerd. Een zin is een woordenweg, en in je hoofd of op digitaal papier ben je steeds bij een kruispunt, hoe ga ik nu verder? Soms moet je keren en begin je weer opnieuw. Dat is best vermoeiend en soms hoop je op een TomTom voor wetenschappelijk schrijven, die de te bereizen woordenweg uitstippeld. Toch, het gevoel van euforie als je iets schijnbaar geweldigs hebt geschreven is best lekker. Alhoewel, je gooit het in de groep en het wordt stevig de grond ingestampt. Wetenschap is niet als kunst. Bij kunst ga je niet een stuk tekst stevig lopen filleren. Nee, je geniet van de tekst, je laat de stroom der schrijvergedachten over je heen dalen. Toch kun je ook zo genieten van een goed geschreven stuk wetenschappelijke literatuur. Maar ja, het is zo moeilijk om zo nihilistisch te schrijven, bij de kern te blijven, niet uit wijden. Soms denk ik wel eens, blijft dat niet altijd ‘a matter of opinion’. Is het niet een totale onmogelijkheid om puur wetenschappelijk te schrijven, de kern? Want hoe meer woorden je nodig hebt hoe meer kans er is dat je de kern niet raakt. Hoe mooi kan een leeg stuk papier soms niet zijn. Soms hunkert het ernaar om volgeschreven te worden, soms niet. Mmm, ik ben hier (nog) niet over uit, maar ja, ik zit daar niet over in, ik kan er toch wel onder uit, dat voel ik ergens onder in.